maandag 5 december 2016

Niet vergeten

Ondanks onze emigratie naar Zweden heeft Sinterklaas ons nog niet vergeten. Alhoewel we al bijna twaalf jaar lang ver buiten zijn werkgebied wonen, heeft de goedheiligman ons net als alle voorgaande jaren ook dit jaar weer met een pakket vol typisch Nederlandse lekkernijen verrast. Dank u wel Sinterklaas!

donderdag 1 december 2016

Licht in de duisternis

December is begonnen en de duisternis heeft de afgelopen weken stevig terrein gewonnen. Vandaag staat de zon slechts een krappe zes en een half uur boven de horizon en dat zal gedurende de drie weken die we tot de winterzonnewende hebben te gaan zelfs nog korter worden. Het is dus de hoogste tijd om geheel in de sfeer van de snel dichterbij komende kerstdagen wat attributen te voorschijn te halen die licht in de duisternis brengen...

zondag 20 november 2016

Een prachtig begin!

We hebben hem de afgelopen tijd al drie keer eerder gezien. De eerste keer was ongeveer drie weken geleden. Terwijl we in de veranda achter onze bureaus zaten, zagen Nicole en ik hem toen gracieus voorbij zweven. Met zijn enorme vleugels wijd uitgestrekt, kwam hij vanachter het huis vandaan ons gezichtsveld binnen om na twee soepele bochten aan de andere kant van de tuin tussen de bomen weer uit ons zicht te verdwijnen. Zijn vleugels hield hij nagenoeg volledig stil, maar precies recht voor de veranda draaide hij zijn kop even volledig onze kant op zodat we de voor hem kenmerkende donkere ogen en gele snavel op amper tien meter bij ons vandaan goed tegen de lichte 'halve schotels' van zijn gezicht zagen afsteken.
 
 
Enkele dagen later zag ik hem weer. Terwijl ik door het uitgedunde berkenbos achter ons huis de heuvel op liep, zag ik hem links van me vanaf een van de takken van een dikke berk wegvliegen. En anderhalve week geleden had Nicole nog een ontmoeting met hem. Zij zag het dier er toen ze het erf van een verlaten oude boerderij opliep door een glasloos raam vanuit de zolder van de half ingestorte schuur vandoor gaan. Drie mooie cadeautjes van Moeder Natuur die ons gisteren nog de wens deden uitspreken dat er gauw weer een zou volgen...
 
En wat zie ik dan wanneer ik vanochtend terwijl het buiten nog zo goed als donker is achter mijn bureau ga zitten? Een lichte vlek op een boomtak nagenoeg recht tegenover me. Details zijn dan nog amper te zien, maar het moet 'onze' Oeraluil zijn. Ik ga meteen terug naar boven om ook Nicole bij het schouwspel dat we vanuit het slaapkamerraam voortzetten te betrekken. De uil zit kennelijk op zijn gemak en heeft geen haast om te vertrekken. En dat is maar goed ook, want pas een dik kwartier later is het voldoende licht om de eerste foto's te maken. Foto's waarin door het schaarse licht het bruin en groen van de bomen amper is te zien.




We hebben enorm veel geluk, want alles bij elkaar kunnen we de uil bijna een uur lang gadeslaan. Pas dan wordt hij namelijk door de mezen en Vlaamse gaaien die zich inmiddels bij de voederplaats in onze tuin hebben verzameld, ontdekt en weggejaagd. Wat een prachtig begin van de dag!

zondag 6 november 2016

Last minute

Ik loop langzaam door de enkeldiepe laag sneeuw die de grond inmiddels bijna overal bedekt. De onderste helft daarvan - die als natte sneeuw is gevallen - is hard bevroren en kraakt bij elke stap die ik zet onder mijn schoenen. De bovenste helft daarentegen bestaat uit vederlichte poedersneeuw die bij de minste beroering geluidloos alle kanten opstuift. Het is slechts enkele graden onder nul, maar er staat een gemene wind waardoor het telkens wanneer ik de beschutting van het bos verlaat toch behoorlijk koud aanvoelt. Het vriest al een dikke week en volgens de weersverwachting zal dat ook de komende anderhalve week zo blijven. Van mij mag het. Want zolang het niet gaat dooien, krijgen we ook geen spekgladde paden en wegen.
 
Net wanneer ik bij een open veld aankom, gebeuren er twee dingen. Het begint te sneeuwen en bovendien klinkt er boven het geruis van de wind in de boomtoppen een ander geluid uit. Het is een bekend geluid, maar ik had het nu eigenlijk niet meer verwacht: het getrompetter van zwanen. Ik speur de hemel af en kan ze uiteindelijk wanneer de intensiteit van de sneeuwval iets afneemt op grote hoogte onderscheiden. Het is een redelijk grote groep die ruim anderhalve maand nadat de meeste van hun soortgenoten de reis naar het zuiden aanvingen nu kennelijk door Koning Winters aandringen last minute op reis naar warmer oorder is gegaan. Ik kan ze geen ongelijk geven...

donderdag 3 november 2016

Vildmarkslunch op Tossebergsklätten

Vandaag ben ik met vriend Bas op pad. We maken een wandeling naar de top van Tossebergsklätten, een flinke heuvel die ongeveer halverwege tussen Sunne en Torsby tot 343 boven zeeniveau omhoog rijst. Ikzelf ben hier nog nooit geweest, maar gelukkig kent Bas deze omgeving als zijn broekzak.

Terwijl we over een pad op de oosthelling naar boven lopen, zien we ineens iets aan de takken van een spar hangen.


 Het is een drone die kennelijk om de een of andere reden is neergestort.


 Vlak onder de top is er een uitzichtspunt waar we even pas op de plaats maken.


Ondanks de toch wel zware bewolking kunnen we behoorlijk ver zien.


Bij het uitkijkpunt is ook een servering, maar die is gesloten...


...dus moeten we zelf iets te eten en te drinken maken. Gelukkig zijn we daarop voorbereid en brand er al snel een vuurtje.


Een uitgelezen moment om wat foto's te maken.


Er staat ook een uitzichtstoren, maar net als bij de servering is de deur daarvan met een zwaar hangslot afgesloten.


Even poseren...


Nog een keer poseren...


En driemaal is scheepsrecht!


En dan is het tijd om van onze vildmarkslunch te genieten!


Wanneer de inwendige mens is versterkt, kijken we nog even bij het afspringpunt dat de paragliders plegen te gebruiken om van de berg af te springen. Ik hoef er niet lang over na te denken: nooit van mijn leven dat ik me daaraan zal wagen!


Dan is het hoog tijd om verder te gaan. We willen namelijk graag voordat het donker is weer bij het uitgangspunt van onze wandeling terug zijn. Eerst volgen we een bosweg en daarna een zogeheten traktorväg die door boskapmachines in de bosgrond is uitgesleten.


Door de vorst zijn de plassen die hier en daar in de soms diep uitgesleten sporen liggen allemaal bevroren.


We stellen vast de onze route ook door elanden wordt gebruikt en wanneer we ongeveer halverwege de afdaling zijn, zien we in de verte een reetje wegspringen.


Net op tijd terug waar we onze wandeling begonnen zijn. De zon is al onder!

dinsdag 1 november 2016

Voorschot

Officieel begint hij dit jaar pas op 22 december, maar vandaag hebben we alvast een voorschot op de winter gekregen. De eerste sneeuw is gevallen en er is nog meer op komst!

zondag 30 oktober 2016

Bonusuur

Wat een heerlijke dag! Dojjan logeert weer eens bij ons, het is prachtig weer - helder en enkele graden onder nul - en we hebben door de overschakeling van zomer- naar wintertijd een heel uur 'extra' om leuke dingen te doen! Over de invulling van dat extra uur hoeven we niet lang na te denken. Na een groot deel van de ochtend buiten te hebben doorgebracht, maken we rond lunchtijd een vuurtje waarbij we niet alleen onze afgekoelde lichamen opwarmen, maar waarboven we ook enkele worstjes roosteren die we daarna met een broodje soldaat maken. Dojjan vindt het worstjes roosteren erg interessant, maar blijft wel op een respectabele afstand van het vuur. Uiteraard hebben we ook voor hem iets lekkers waar hij op kan knagen. Na het bonusuur gaan we verder met de rest van de dag. We gaan er onder andere nog even lekker op uit voor een lange wandeling voordat Dojjans baasje hem straks weer komt ophalen...




zaterdag 29 oktober 2016

Avondwandeling

Dat het elke dag steeds langer donker is, zorgt er voor dat we steeds minder tijd buiten doorbrengen. En dat is logisch toch? Want als het donker is, dan zie je niks. Dat laatste is echter niet helemaal waar. Tijdens heldere nachten - zoals gisteren en eergisteren - is er als je je blik omhoog richt aan de hemel een heleboel moois te zien. De maan, planeten, satellieten, de Melkweg en een oneindig aantal prachtig flonkerende sterren waarvan sommigen ook nog eens fraaie sterrenbeelden vormen. De voor ons meest aansprekende zijn Orion en de Grote Beer die we vanaf onze locatie grofweg richting het zuiden respectievelijk het noordwesten aan de hemel kunnen zien. Tja, alhoewel we ons er tijdens de donkere herfst- en wintermaanden over het algemeen even toe moeten zetten om er 's avonds op uit te gaan, is zo'n avondwandeling bijna altijd de moeite waard.

woensdag 5 oktober 2016

Klein gekregen

Vier nachten met vorst op rij hebben uiteindelijk zelfs de meest taaie late herfstbloeiers klein gekregen...

dinsdag 4 oktober 2016

Wintervet - vervolg

Anders dan voor mij het geval is, hebben sommige diersoorten wel degelijk een voorraad wintervet nodig om de wintermaanden door te komen. Zij kunnen tijdens deze schrale periode niet rekenen op drie royale maaltijden - en dan vergeet ik de tussendoortjes nog - per dag en moeten nu het nog kan extra veel eten om een vetreserve aan te leggen waarop ze kunnen interen wanneer het voorhanden zijn van voedsel geen vanzelfsprekendheid meer is.
 
Een van deze diersoorten is de das. Deze fraai gemaskerde alleseter voedt zich een groot deel van het jaar met al het eetbaars - onder andere wormen, larven, insecten, knollen en aas - dat hij al wroetend in de grond te pakken kan krijgen. Een nagenoeg onbegrensde voedselbron die echter ontoegankelijk is wanneer de grond tijdens de winter keihard bevroren is. Om deze periode door te komen legt de das gedurende de herfst een zo groot mogelijke vetreserve aan. Aangestuurd door het afnemende daglicht en de dalende temperatuur doet het dier dan niets anders dan eten hetgeen duidelijk te zien is aan de ontelbaar vele wroetplekken die dan overal in de grond te vinden zijn.

 
Wanneer het echt koud wordt en de grond bevriest, trekt de das zich terug in zijn hol. Hij wordt inactief waardoor zijn lichaamstemperatuur en stofwisselingstempo aanzienlijk dalen. Het is geen echte winterslaap, maar een toestand dicht daar tegenaan. Het is niet ongebruikelijk dat het dier zijn inactiviteit onderbreekt als het tijdens de winter korte tijd iets warmer is om daarna als het weer kouder wordt zijn hol weer op te zoeken.
 
De das is trouwens een bijzonder proper dier. Hij poept namelijk niet zomaar in het wilde weg, maar graaft netjes een kuil waarin hij keer op keer zijn behoefte doet. Pas als de kuil helemaal vol is, gaat hij op zoek naar een nieuwe plek om zich te ontlasten waar hij wederom eerst netjes een latrine aanlegt. Op de foto hieronder kun je zo'n latrine zien. Je kunt ook duidelijk zien dat er voor de das die de latrine heeft gebruikt, drie keer iets heel anders op het menu heeft gestaan.